Tesamorelin — het enige goedgekeurde GHRH-analogon.
Tesamorelin is een gestabiliseerd GHRH-analogon en het enige met FDA-goedkeuring — op de markt als Egrifta voor HIV-geassocieerde lipodystrofie. Het wordt specifiek onderzocht op vetreductie rond de buik.
- Synthetisch GHRH-analogon gestabiliseerd tegen enzymatische afbraak, met een langere werking dan sermorelin.
- Het enige GHRH-analogon met regelgevende goedkeuring (als Egrifta in de VS) — voor het verminderen van visceraal vet bij HIV-geassocieerde lipodystrofie.
- Fase 3-trials toonden ongeveer 15-18% vermindering van visceraal vetweefsel, met betrouwbare GH/IGF-1-verhoging.
- Niet EMA-goedgekeurd in de EU; research-grade materiaal is uitsluitend voor laboratoriumgebruik.
- Een complex peptide van 44 aminozuren waarbij zuiverheidsverificatie belangrijk is.
Wat is Tesamorelin?
Tesamorelin is een synthetisch GHRH-analogon dat gestabiliseerd is tegen enzymatische afbraak, wat het een langere werkzame duur geeft dan Sermorelin. Het stimuleert hypofysaire GH-afgifte en stroomafwaarts IGF-1. De FDA-goedkeuring (als Egrifta) is specifiek voor het verminderen van overtollig visceraal buikvet bij HIV-patiënten met lipodystrofie — het enige GHRH-analogon dat regelgevende goedkeuring heeft behaald voor enige indicatie.
Wat toont het onderzoek?
Waar op te letten bij aankoop in Europa
Het meest klinisch gevalideerde GHRH-analogon. Research-grade tesamorelin moet ≥98% HPLC zijn met massaspectrometrische bevestiging. Een complex peptide van 44 aminozuren — zuiverheidsverificatie is belangrijk.
Moleculaire informatie
Farmacokinetiek
Vergelijk Tesamorelin bij EU-leveranciers
8 EU-leveranciers · COA-geverifieerd · vanaf €33,97 · Maandelijks bijgewerkt
Veelgestelde vragen
Wat is tesamorelin? ▾
Tesamorelin is een synthetisch analogon van groeihormoon-releasing hormoon (GHRH), gestabiliseerd zodat het langer werkzaam is dan sermorelin. Het stimuleert de hypofyse om groeihormoon en stroomafwaarts IGF-1 af te geven.
Waarvoor is tesamorelin goedgekeurd? ▾
In de VS is het goedgekeurd als Egrifta specifiek om overtollig visceraal buikvet te verminderen bij HIV-patiënten met lipodystrofie. Het is het enige GHRH-analogon dat regelgevende goedkeuring heeft behaald voor enige indicatie.
Is tesamorelin beschikbaar in de EU? ▾
Er is geen EMA-goedgekeurde versie in de EU. Research-grade tesamorelin van EU-leveranciers is uitsluitend voor laboratoriumonderzoek. Patiënten die GH-as-behandeling nodig hebben, moeten een endocrinoloog raadplegen.
Wat toonden de klinische trials? ▾
Fase 3-trials bij HIV-lipodystrofie toonden ongeveer 15-18% vermindering van visceraal vetweefsel en betrouwbare stijgingen van GH en IGF-1, zonder grote verstoring van glucose.
Hoe verschilt tesamorelin van sermorelin? ▾
Beide zijn GHRH-analogen, maar tesamorelin is gestabiliseerd tegen enzymatische afbraak, wat het een langere werkzame duur geeft en het sterkste klinische bewijs in zijn klasse.
Wat zijn de belangrijkste veiligheidsoverwegingen? ▾
Omdat het GH en IGF-1 verhoogt, is monitoring van deze assen relevant in een klinische context. Research-grade materiaal brengt bovendien onzekerheid over zuiverheid en steriliteit met zich mee.
Wat moet een tesamorelin-COA tonen? ▾
Een bijpassend batchcertificaat met ≥98% HPLC-zuiverheid en massaspectrometrische identiteitsbevestiging. Als peptide van 44 aminozuren is het synthese-intensief, dus verificatie is belangrijk.
Is tesamorelin verboden in sport? ▾
Ja. Als groeihormoon-secretagoog/GHRH-analogon valt het onder verboden stoffen in antidopingregels.
Referenties
- Gerandomiseerde, placebogecontroleerde fase 3-trial die toont dat tesamorelin visceraal vet met ~18% verminderde bij HIV-patiënten met buikvetophoping. Falutz J, et al. J Acquir Immune Defic Syndr. 2010;53(3):311–322. DOI PubMed 20101189
- Originele NEJM-trial van de GHRH-releasing factor bij HIV-patiënten die het visceraal-vet-effect vaststelt. Falutz J, et al. N Engl J Med. 2007;357(23):2359–2370. DOI PubMed 18057338
- Gepoolde analyse van twee fase 3-trials met veiligheidsverlengingsdata. Falutz J, et al. J Clin Endocrinol Metab. 2010;95(9):4291–4304. DOI PubMed 20554713