MGF — EU-onderzoeksgids.
MGF (Mechano Growth Factor) is een splice-variant van IGF-1 die in skeletspier wordt geproduceerd als reactie op mechanische belasting. Het unieke E-domeinpeptide activeert spierstamcellen (satellietcellen) onafhankelijk van de IGF-1-receptor.
Wat is MGF?
MGF wordt geproduceerd wanneer mechanische belasting van skeletspiervezels alternatieve splicing van het IGF-1-pre-mRNA veroorzaakt, waarbij een sequentie van 52 nucleotiden wordt ingevoegd die het leesraam verschuift en een uniek C-terminaal E-domeinpeptide produceert. Dit MGF-E-domeinpeptide werkt via een receptor die verschilt van IGF-1R om rustende spiersatellietcellen te activeren — de stamcellen die verantwoordelijk zijn voor spierherstel en -hypertrofie.
Wat toont het onderzoek?
Lokale injectie in diermodellen toont activering van satellietcellen, myoblastproliferatie en verbeterd spierherstel na letsel. Het natieve peptide heeft een extreem korte halfwaardetijd (minuten), wat leidde tot de ontwikkeling van PEG-MGF voor onderzoek dat systemische toediening vereist. MGF en IGF-1 LR3 hebben complementaire mechanismen — MGF activeert satellietcellen; IGF-1 LR3 stuurt differentiatie en eiwitsynthese aan.
Juridische status in de EU
Nergens goedgekeurd. WADA-verboden (S2). Uitsluitend verkrijgbaar voor spierbiologisch en satellietcelonderzoek.
Moleculaire informatie
Farmacokinetiek
MGF bij EU-leveranciers
COA-geverifieerde EU-leveranciers · Maandelijks bijgewerkt
Referenties
- De fundamentele claim: een synthetisch C-terminaal E-peptide van 24 aminozuren activeert spier-satellietcellen los van de IGF-1-receptor. Vrijwel alles wat over MGF wordt aangeprezen gaat terug op dit ene mechanisme-artikel. Yang SY, Goldspink G. FEBS Lett. 2002;522(1–3):156–160. PubMed 12095637
- De kanttekening die vendorpagina's weglaten: onderzoekers bij twee farmaceutische bedrijven probeerden het MGF-E-peptide-effect op humane en muizen-myoblasten te reproduceren en vonden geen waarneembaar effect op proliferatie of differentiatie. Een kern-mechanisme repliceerde niet — het meest beslissingsrelevante feit over dit peptide. Fornaro M, et al. Am J Physiol Endocrinol Metab. 2014;306(2):E150–E156. PubMed 24253048
- Een tegenwicht tegen dat nulresultaat: in geïsoleerde humane spiercellen verlengde het E-peptide van 24 aa de proliferatieve levensduur van satellietcellen van jonge donoren, maar niet van oude. De literatuur is werkelijk gemengd — dat is de eerlijke samenvatting, niet het uniforme beeld dat meestal wordt gepresenteerd. Kandalla PK, Goldspink G, Butler-Browne G, Mouly V. Mech Ageing Dev. 2011;132(4):154–162. PubMed 21377485